อนุสาวรีย์บทกวีเคนจิ มิยาซาวะ (สะพานล่าง)

ศาลเจ้าซากุระยามะ

ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2292 อาคารศาลเจ้าแห่งนี้ตั้งอยู่บนพื้นที่ซากซันโนมารุของปราสาทโมริโอกะ และได้รับการบูชาในฐานะเทพผู้พิทักษ์ของแคว้นนันบุ ในปี 1926 ดาบที่ Kuninaga ทำขึ้นในสมัยนันโบคุโจตอนต้นได้รับการบริจาคให้กับศาลเจ้าซะกุระยามะโดยนันบุ ริจุน และถูกกำหนดให้เป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศ เทศกาลประจำปีจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 25 ถึง 27 พฤษภาคม และมีขบวนพาเหรดของนักรบและการถวายศิลปะการแสดงแบบดั้งเดิม

การร่ายรำดาบไดเน็นบุตสึของนางาอิ

การเต้นรำแบบนากาอิไดเนนบุทสึเคนไมซึ่งสืบทอดกันมาเป็นเวลากว่า 220 ปีในเขตนากาอิ เมืองโมริโอกะ เป็นการเต้นรำแบบ "คุโยเนมบุทสึ" (การสวดภาวนาเพื่อรำลึกถึงผู้ล่วงลับ) เพื่อเป็นเกียรติแก่บรรพบุรุษ การเต้นรำแบบนี้มีลักษณะเด่นคือ "คะซะฟุริ" (ร่มขนาดใหญ่) ที่สวมไว้บนศีรษะและแกว่งไปมาขณะเต้นรำ โดยมีเจดีย์ตั้งอยู่ตรงกลางแท่นทรงกลมขนาดใหญ่ ในปีพ.ศ. 2523 ได้รับการประกาศให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมพื้นบ้านที่จับต้องไม่ได้ที่สำคัญโดยรัฐบาล “การเต้นรำฟุริว” ซึ่งรวมถึง “นางาอิ ไดเนนบุทสึ เคมไบ” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโก (30.11.2022) → [ เว็บไซต์เมืองโมริโอกะ ]

ทาคุโบกุ อิชิกาวะ

กวีและกวีจากเมืองโมริโอกะ (เดิมชื่อหมู่บ้านชิบุมิน) ในปี 1901 เขาได้ตีพิมพ์คอลเลกชันบทกวี ``Akogare'' ภายใต้ชื่อ ``Takuboku'' ในปีพ.ศ. 2444 เขาได้ตีพิมพ์บทกวี Tanka สามบรรทัดชุดแรกซึ่งมีชื่อว่า ``A Handful of Sand'' แม้ว่าเขาจะได้รับการยกย่องว่าเป็นกวีที่เน้นไลฟ์สไตล์ เนื่องจากความยากจนและความเจ็บป่วย เขาถึงแก่กรรมเมื่ออายุ 26 ปีโดยไม่ได้กลับไปบ้านเกิด